Bedenkingen bij en legale demo

Op zaterdag 24 maart vond in het limburgse Kerkrade een legale demonstratie plaats georganiseerd door de Nederlandse Volks-Unie. Alhoewel die niet de eerste legale nationalistische demonstratie was, in 1997 demonstreerden de CP’86 en CD al onder toezicht van politie en justitie in Leerdam, Zwolle en Rotterdam en al eerder was er een FAP-demo in Den Haag evenals een CP’86-manifestatie op het Binnenhof (de laatste twee waren overigens niet van te voren goedgekeurd, maar werden oogluikend toegelaten) was het bijzondere aan deze demonstratie dat hij na een aanvankelijk verbod werd afgedwongen bij de rechtbank, een unicum in de geschiedenis van extreem-rechts.

Alhoewel de demonstratie nauwelijks het woord waard was, wat toespraakjes en vooral veel lawaai van tegenstanders werd er middels het afdwingen via de rechtsgang een belangrijke overwinning behaald op de schuimbekkende linksen, wiens tegendemonstratie door de politie terecht uit elkaar werd geslagen. Vlak over de grens in Herzogenrath lukte het de linksen wel om de nationalisten tegen te werken, men bezette het verzamelpunt waarna de Duitse kameraden van de NVU elders een korte bijeenkomst hielden. Al met al een zware nederlaag voor staat en links. De media besteedden ruim aandacht aan het spektakel en daar was het Kusters en konsorten natuurlijk om te doen, tenslotte dingen ze mee naar een gemeenteraadszetel in Kerkrade. Waarom dan bedenkingen?

Omdat het wel erg toevallig is dat het toestaan van demonstraties zeer goed past in het straatje van de staat. Het is een uitgelezen mogelijkheid om de aktieve aanhang van extreem-rechts te pijlen en vast te leggen op de gevoelige plaat. En wel op belangrijke momenten. Vooral in Leerdam en Zwolle wilde de staat inzicht krijgen in hoeverre er daadwerkelijk samenwerking was tussen de CD en CP ’86 en dan met name tussen de harde kern van CP ’86 en de gematigden van de CD. Leuke bijkomstigheid in Zwolle was het feit dat er kon worden gekeken in hoeverre ‘gewone’ leden van de partijen en sympathisanten zouden komen opdraven. In Zwolle was er nog wel animo, maar door de negatieve berichtgeving en de aankondiging van een gerechtelijke onderzoek tegen Hans Janmaat wegens zijn openbare oproep tot het afschaffen van de ‘multiculturele samenleving’ was het in Leerdam een onderonsje van CD-kader en CP’86 militanten, onbedoeld aangevuld met wat nationaal-socialisten wat blijkbaar door de organisatie werd toegestaan. Na de zwakke aktie in Leerdam bleek de ordedienst niet in staat de militanten te beschermen tegen aanvallen van opgehitste Molukkers en ander tuig en de politie lei tzich van haar beste kant zien door te laat in te grijpen, een duidelijk signaal dat demonstreren voor ‘volk en vaderland’ op eigen verantwoording gebeurd. De staat krijgt overigens ook een mooie inkijk in het potentieel van de tegenstander die zich hier gewillig voor leent, vreemd at ze datzelf niet in de gaten hebben. Het uitspelen van extreem-links tegen extreem-rechts is trouwens een favoriet tijdverdrijf van de overheid.

Bovendien geeft een legale demonstratie de overheid de mogelijkheid om de regie over te nemen, zodat men makkelijker politie en hulpdiensten kan dirigeren, organisatoren met naam en toenaam bekend EN VERANTWOORDELIJK zijn. Er wordt, zogenaamd in overleg, besloten welke route gevolgd wordt, welke teksten meegevoerd mogen worden, welke leuzen geroepen mogen worden, of dat al dan niet door een megafoon mag etc etc. Door de hele rompslomp rond een legale demonstratie is het venijn eruit. De kick van een illegale aktie, het plotseling opduiken in een stadshart en middels het afluisteren van de politie op tijd wegwezen voor ze kunnen ingrijpen is honderd keer zo mooi en met goede afspraken met de pers, ze eten uit je hand als ze een bepaald voorrecht hebben tegenover hun collega’s, bereik je net zo veel (of weinig natuurlijk).

We moeten het initiatief behouden, niet de staat, maar wij bepalen wanneer en waar we aktie voeren!

‘Para-N’