Electronische Ondergrondse

Stel er is een organisatie. En deze iet wat schimmige organisatie wil op een veilige manier (zeer) controversieële informatie publiceren. Dan is het internet voor zo’n ondergrondse organisatie een uitstekend medium om met een zo klein mogelijk risiko een zo groot mogelijk publiek te bereiken.

Het aller-allereerste wat je moet doen is een lijst maken van openbare internettoegangen. Ga na waar rekenaars1 staan met toegang tot het internet die niet in verbinding kunnen worden gebracht met jou en jouw organisatie. Dus vergeet je eigen rekenaar en je eigen internettoegang, want als je van daaruit werkt ben je te gemakkelijk op te sporen. Zoek op bibliotheken, stadshuizen, internetcafé’s, universiteiten, hogescholen, enz. naar (redelijk) vrij toeganglijke rekenaars met toegang tot internet. Bekijk daarbij de volgende twee aspecten; hoe anoniem ben ik hier? en welke internetmogelijkheden heb ik? Hoe meer mensen toegang hebben tot die (openbare) rekenaar, hoe beter. Hoe minder mensen jou kennen op die lokatie, hoe beter. Hoe minder registratie (rekenaarlogging of videobewaking) er is, hoe beter. Kortom: als er dadelijk stront aan de knikker is en de opsporingsdiensten lukt het te traceren welke rekenaar wanneer gebruikt is voor de subversieve internetactiviteiten, dan moet het voor de opsporingsdiensten zo moeilijk mogelijk zijn om een aanwijzing te vinden die jou op het gewraakte moment achter de gewraakte rekenaar kan plaatsen. Eigenlijk geldt het altijd dat je zo kort mogelijk achter een openbare rekenaar moet zitten als het maar kan. En het beste kan je ook voorbereid zijn op eventuele videobewaking bij de ingang van een bibliotheek of universiteit, dit betekent dat je beste enigszins vermomd kunt zijn (een petje en een zonnebril doet wonderen). Waar je ook op moet letten is of de internettoegang je überhaupt in staat stelt eigen informatie op het internet te plaatsen. Ten eerste is het absoluut noodzakelijk dat er een webbrowser-programma op draait (bv. Microsoft Internet Explorer of Netscape). Ten tweede moet het mogelijk zijn een diskette te lezen, dus is er een drive voorhanden? Ten derde zou het prettig zijn als er ook een FTP-programma geïnstalleerd is, maar dit is niet noodzakelijk. Want een FTP-programma maakt het plaatsen van bestanden op internet makkelijker. Als laatste zou het prettig zijn als de beveiliging zo belabberd is dat je zelf programma’s mag installeren, zodat je eventueel zelf een programma kunt installeren om je sporen achteraf zoveel mogelijk te wissen. Zorg ervoor dat je meer dan één van zulke openbare internettoegangen gebruikt, zodat je niet steeds van dezelfde rekenaar je subversieve internetactiviteiten moet ontplooien. Trouwens, de meest veilige taktiek om (anoniem) toegang tot internet te krijgen is met een laptop met een GSM die belt met een internetaanbieder waar je een rekening hebt genomen onder valse persoonsgegevens m.b.v. valse creditcardgegevens. Maar omdat deze manier overduidelijk in strijd is met de wet, zal ik die niet toelichten.

Het is het beste om zo min mogelijk ‘internetsporen’ te maken. Het is dan ook noodzaak om het plaatsen van de informatie goed voor te bereiden. Zorg ervoor dat je alles wat je op internet wilt plaatsen kant en klaar op schijfjes hebt staan als je naar de openbare internettoegang gaat om het te plaatsen. De beste vorm om informatie aan te bieden is met een webstek. Dus zorg ervoor dat je je webstek kant en klaar op een of meerder schijfjes hebt staan, zodat je enkel nog de informatie moet plaatsen en niet onnodig lang bezig bent achter de openbare rekenaar. Let er ook op om alle voorbereidingen grondig van je eigen rekenaar te wissen, laat geen bewijzen slingeren2 . Dus de goude regel is om zo min mogelijk keer zoveel mogelijk informatie te plaatsen. Dat vermindert het aantal mogelijke aanwijzingen richting jouw persoon.

Het eerste wat je nodig hebt is een aanbieder waarbij je je informatie op internet kunt plaatsen. Hiertoe zijn er genoeg aanbieders3 waar je gratis een rekening4 kunt openen. Je uiteindelijke keuze voor een van de aanbieders kan je het beste laten afhangen van de volgende aspecten: de plaats van de aanbieder, de voorwaarden, de wijze van aanmelden, de wijze van plaatsen van informatie en aanwezigheid van reklame. Om al meteen zoveel mogelijk problemen met eventuele wetten die de vrijheid van meningsuiting beperken te voorkomen, zoek bij voorkeur een aanbieder uit Amerika. Vervolgens kan je het beste een aanbieder kiezen die zo min mogelijk voorwaarden stelt aan de aangebode informatie. Zo’n aanbieder zal dan ten eerste minder snel tot verwijdering overgaan, maar zo’n aanbieder zal in het algemeen ook minder moeite doen al de webstekken te doorzoeken op ‘foute’ informatie. Om het zekere voor het onzekere te nemen, kan men het beste de aanbieder via een anonymizer5 bezoeken. En vooral bij het aanmelden en het liefst ook bij het plaatsen van de informatie kan men het beste de aanbieder benaderen via een anonymizer. Probeer uit of je de aanmeldingsprocedure kan afronden via een anonymizer. Je mag je helemaal gelukkig prijzen als je via WWW bestanden kan ‘uploaden’ via een anonymizer. En omdat voor niets gaat de zon op, zetten vele aanbieders reklame op jouw toekomstige webstek. Maar sommigen doen dat niet, deze laatste hebben de voorkeur.

Nu je een goede aanbieder gevonden hebt, moet je je aanmelden. Ga via een anonymizer naar de aanbieder (indien mogelijk) en begin met de aanmeldingsprocedure. Doorgaans zullen er allerlei persoonlijke gegevens worden gevraagd, omdat je anoniem moet blijven spreekt het voor zich dat je hier niet je eigen gegevens invult. De persoonsgegevens die je dan wel invult kunnen het beste zo ‘onopvallend’ mogelijk zijn. Dat betekent dat men bij een Amerikaanse aanbieder het beste een amerikaans adres (zoek een adres op internet) invult met een typisch amerikaanse naam, alles om niet op te vallen tussen al die anderen die bij die aanbieder zijn aangemeld. Je valse identiteit kan het beste een vrouw zijn, omdat vrouwen doorgaans minder verdacht overkomen bij een systeembeheerder – hoe vreemd dat ook klinkt. Het voordeel om dit alles via een anonymizer te doen, is dat er geen bruikbare sporen achter blijven in de administratie van de aanbieder. Als een Nederlandse opsporingsdienst dan bijvoorbeeld aan de aanbieder vraagt vanuit welke rekenaar de aanmelding is gebeurd, zal dat een dood spoor opleveren.

Het is heel belangrijk om voor de plaats waar je informatie op het internet te vinden is een goed adres te hebben, een zogenaamde URL. Het beste is het om een adres te hebben die zo min mogelijk verandert. Maar er bestaat natuurlijk het risko dat je van tijd tot tijd zal moeten ‘verhuizen’ van de ene aanbieder naar de andere aanbieder omdat je er vanaf bent gegooid. Het wordt dan wel zeer moeilijk voor geïnteresseerden om je webstek te volgen. Een oplossing daarvoor zijn zogenaamde ‘doorverwijzers’ (relocators6 ). Een doorverwijzer stuurt een bezoeker van het ene adres naar het andere adres. Het eerste adres is het adres die je hebt bij de doorverwijzer en als adres waar de bezoeker naartoe wordt gestuurd neem je dan het adres bij de actuele aanbieder (die je er nog niet vanaf heeft gegooid). Op deze wijze kunnen geïnteresseerden vanaf het vaste adres (bij de doorverwijzer) altijd de weg vinden naar de actuele plaats van jouw controversieële informatie. Bij doorverwijzers moet je je doorgaans ook aanmelden, hiervoor gelden dezelfde veiligheidsvoorschriften als bij het aanmelden bij een aanbieder.

Als jouw aanmelding bij een aanbieder is geaccepteerd en je hebt een ‘doorverwijs-adres’ die daar naar verwijst, kan je beginnen de informatie op het internet te plaatsen. Er zijn meestal twee manieren om informatie op je rekening bij je aanbieder te plaatsen. Dat is via WWW of via FTP. Als ‘WWW upload’ mogelijk is via een anonymizer dan kan je het niet beter treffen. Want alles wat niet via een anonymizer gaat zal sporen achter laten in de administratie van de aanbieder. Dus als men niet via een anonymizer kan werken, dan moet men ervan bewust zijn dat je sporen hebt achtergelaten die naar de rekenaar wijzen van waaruit je de informatie hebt geplaatst. Je doet er dan ook goed aan om die rekenaar nooit meer te gebruiken. Ook kan men het beste alle te plaatsen informatie direct vanaf je schijfjes op het internet plaatsen. Kopieer de bestanden dus niet eerst naar de harde schijf van de openbare rekenaar, want dan laat je weer onnodige sporen achter. Als je alles geplaatst hebt, kan je het beste zoveel mogelijk sporen wissen. Denk hierbij aan de sporen in de webbrowser, in Windows en op de harde schijf. De sporen in de webbrowser zijn de ‘cache’ en de ‘history’. Bij Netscape 4 kan men deze sporen wissen met Edit->Preferences->Navigator->Clear History en Edit->Preferences->Advanced->Cache->Clear Memory Cache & Clear Disk Cache. Bij Microsoft Internet Explorer 4.0 kan men de sporen verwijderen met View->Internet Options->Temporary Internet Files->Delete Files en met View->Internet Options->History->Clear Histroy. Bij andere programma’s of andere versies werkt het op bijna dezelfde wijze. Bij Windows kunnen onder het Startmenu -> Documenten ook sporen achterblijven. Deze kan je bij Windows 95 wissen met Start->Settings->Taskbar->Start Menu Programs->Documents Menu->Clear. Maar om je sporen echt grondig te kunnen wissen, moet je met een speciaal programma7 de harde schijf grondig wissen. Maar dit kan niet altijd, omdat het daartoe mogelijk moet zijn dat jezelf een programma mag installeren en draaien.

Op internet bestaat er sinds een tijdje ook een extra mogelijk om het alles nog veiliger te maken. Want tot nu is het bekend waar de informatie feitelijk staat, dus welke aanbieder de informatie heeft staan. Het is dan ook mogelijk voor tegenstanders om die aanbieder op de inhoud van je webstek te wijzen en op de (mogelijk) valse identiteit van de rekeninghouder, waardoor je verwijderd wordt. Om te voorkomen dat het voor bezoekers van je webstek bekend is welke aanbieder je informatie heeft staan, kan je gebruik maken van ‘rewebber8 ’. Rewebber is een gratis internetdienst uit Duitsland. De truk daarbij is dat het adres bij je aanbieder (dus niet het doorwijsadres) versleuteld wordt en dat je alleen via Rewebber de webstek kunt bezoeken, omdat alleen zij in staat zijn het adres te ontsleutelen. Dus je adres bij je aanbieder versleutel je tot een ‘rewebberadres’ die je vervolgens zonder problemen kunt gebruiken en waardoor de echte aanbieder wordt verborgen. Maar omdat dit versleuteld adres nogal moeilijk en lang is kan men het beste weer met een doorwijsadres werken. Vanuit een doorverwijsadres -die je algemeen bekend maakt aan geïnteresseerden- wordt dan doorverwezen naar het rewebberadres, die wederom voor jou het echte adres verbergt. Om dit goed te laten slagen moet je een aanbieder hebben die geen reklame maakt, want dit zou ondanks rewebber toch de aanbieder verraden, omdat de reklameuitingen vaak ook de naam van de aanbieder weergeven. En omdat het de bedoeling is om geheim te houden op welke aanbieder de informatie staat, moet je ook voorkomen dat men op andere manieren dan via rewebber je webstek kan bereiken. Elke webstek begint doorgaans met het bestandje index.html. Dus als iemand (of een zoekmachine) op je webstek terecht komt via de inhoudstabellen van je aanbieder (en dus niet via rewebber) zal die terecht komen op index.html. Het is dus zaak om ervoor te zorgen dat een bezoek aan je webstek via index.html geen toegang geeft tot de controversieële informatie. Daartoe kan je het beste twee webstekken maken; één webstek met nep informatie over hobbies, enz. van je valse identiteit die begint met het bestand index.html en één webstek met de controversieële informatie die begin met een bestand die alles behalve index.html heet, bv. begin.html. Je moet dan natuurlijk niet vergeten om het adres dat je bij rewebber versleuteld te laten verwijzen naar begin.html en niet naar index.html.

Het mag duidelijk zijn dat het internet ondergrondse organisaties veel mogelijkheden kan bieden. De opzet die ik in dit artikel heb beschreven is dan ook maar één van de mogelijkheden om controversieële informatie aan te bieden. Ook zijn er nog vele andere zaken, zoals onderlinge communicatie, die waarbij internet van dienst kan zijn (zie o.a. NB0 “Electronische beveiliging”), die ik hier niet heb belicht. Hopelijk zullen steeds meer en meer nationalisten de waarde van het internet gaan inzien. Lang leve de (electronische) revolutie!

Wil Gates