Multicultuur is het verkeerde woord

voor een desastreuse ontwikkeling

De schietpartij in de Veghelse school heeft ons weer eens keihard met de neus op de feiten gedrukt. Naast shoarma, pizza en paprika heeft de toename van de Nederlandse bevolking met circa 1,5 miljoen buitenlanders ons ook verrijking in de vorm van bloedwraak, besnijding, buitensporige geweldpleging en fundamentalisme gebracht. Het verlangen naar een “ Nederlandse” samenleving brengt echter een probleem met zich mee, want wat is die Nederlandse samenleving, die zogenaamde monocultuur? Tenslotte zijn de oer-Hollandse tulpen afkomstig uit Turkije, aardappelen en tabak uit Amerika en is het Christendom een Klein-Aziatisch exportartikel, machtige argumenten die links tegen ons gebruikt. En natuurlijk brengen we daar tegen in dat het feit dat iedere Nederlander wel eens Chinees eet nog niet betekend dat daarom honderdduizenden Chinezen ons land bevolken en dat we daarom wel erg zwaar gestraft worden voor het feit dat veel Nederlanders we wel eens een broodje shoarma nuttigen. De eerste typische Marokkaanse lekkernij die Nederland verovert moet overigens nog geïntroduceerd worden, of het moeten hasjiesj zijn, maar toch worden de binnensteden geteisterd door Marokkaanse jeugdbendes dus welke verrijking mag dat dan zijn. Wat ik wil duidelijk wil maken is dat ons land door de eeuwen heen door vele binnenvallende legers en bezetters en door de rijke handel, iets typisch Nederlands, gevormd is, onze cultuur en eigenheid is niet alleen bepaald door factoren van binnen maar evengoed van buitenaf. De Romeinen hebben diepe sporen achtergelaten in de Zuidnederlandse klei, waarschijnlijk is er geen Nederlander meer die rechtstreeks en volledig afstamt van de oorspronkelijke kustbewoners (meest Friezen) die onze moerassen bevolkten. Batavieren, Saksen, Franken (en Anne-Franken, dank je Robert) en na hun andere stammen tot aan de Spaanse, Franse, Duitse en Amerikaanse bezetters toe hebben hun invloed gehad op onze Nederlandse identiteit. Vooral de invoering van het christendom, de wilde vaart en de ontdekkingsreizen hebben ons denk-, leef- en eetpatroon dusdanig gevormd dat we kunnen spreken van een mengelmoes van invloeden die gecumuleerd is in de multiculturele identiteit die Nederlander heet. Dit mag echter onder geen beding worden verward met hetgeen zich de laatste pakweg 40 jaar heeft afgespeeld. De hiervoor besproken invloeden waren bepalend voor de manier waarop wij ons als volk ontwikkelden, ons taal veranderde en onze normen en waarden werden bepaald in een raamwerk van Noord-West-Europese tradities en families. In feite werd datgene dat ons daadwerkelijk verrijkte in die bepaalde tijden en omstandigheden overgenomen. Zo werden heidense tradities in saamhorige dorps- en plattelandsgemeenschappen langer behouden dan in massale, individualistische stedelijke maatschappijen. Traditionele groepen bleken minder ontvankelijk voor veranderingen en namen deze vaak maar deels over of weigeren zich helemaal te schikken. Bovendien werden de stammen die ons land bevolkten niet vermengd met volkeren die ver van onze traditie afstonden. De Romeinse bezetter gebruikte een taktiek van verdeel en heers om het enorme rijk onder controle te houden en dus werden stammen uit omliggende gebieden als strijdmacht gebruikt, dit had bovendien grote logistieke voordelen.

De instroom van honderdduizenden mensen uit niet-Europese landen, met gewoonten die totaal vreemd zijn aan de onze, met lichamelijke kenmerken die wezenlijk verschillen van de onze is een totale breuk met het verleden van onderlinge uitwisseling van Europese culturen. Het schermen met de toevloed van Hugenoten in de 17e eeuw uit (Noord) Frankrijk en Vlaanderen is niet te vergelijken met de komst van honderdduizenden Antillianen, Surinamers en meer recentelijk Afrikanen, het feit dat vele Nederlanders Duits bloed door de aderen vloeit vormt geen vergelijking met de komst van een half miljoen Islamieten van Turkse, Koerdische of Noordafrikaanse afkomst. En zeker de enorme rassenvermenging die tegenwoordig gaande is is een vorm van volksvernietiging die zich in het verleden nooit heeft afgespeeld. Multicultuur is hier een wel erg belachelijk klinkend excuus voor de totale genocide die ondertussen in de hele westerse wereld wordt ondergaan, met als gevolg een cultuurloze voor altijd in een identiteitscrisis gedompelde samenleving die nog etnisch zo verdeeld is dat ze het woord samenleving niet waard is. En met het vergaan van de volkeren zullen ook haar kenmerken, normen en waarden, identiteiten en culturen verdwijnen. Maar is dat dan niet de maatschappij van de toekomst, vrij van haat en verschillen? Is dat dan misschien waar naar gestreefd wordt, een cultuurloze massa die slaafs volgt wat de trendvolgers voorschrijven? Is dat wat de multicultuur inhoud; een multiraciale monocultuur, waar de economische machthebbers ons voorschrijven hoe te praten in één wereldtaal (Engels), hoe te consumeren van één soort voedsel (Coca Cola, McDonald’s), hoe te kleden (United Colours of Benetton, Nike), hoe te ontspannen (Walt Disney), hoe te denken (liberalisme) en hoe te stemmen (wat maakt het uit wie, zolang je maar stemt). Een maatschappij waarin we zijn verworden tot consumptieslaven, hersenloze wezens die zich laten voeden door genetisch gemanipuleerd voedsel en gelijkgeschakelde commerciële media, doelloos producerende statistieken in een wedren naar de totale destructie van de aarde ter verrijking van de eigenaren van grondstoffen, kapitaal en produktiemiddelen.

Multicultuur is een bewuste leugen die de machthebbers gebruiken om een allesverstikkende monocultuur op te leggen waarin alles wat een gevaar voor de invoering ervan als extremistisch wordt aangeduid en vernietigd. Links is zo stom deze taktiek niet te doorzien, zodat de protesten van links en rechts tegen de GATT-akkoorden in Seattle verleden jaar een dappere poging bleven die door fundamentalistisch extreem-links zwaar werd veroordeeld. Aan welke kant staan deze leiden eigenlijk? In haar strijd tegen burgerlijk verzet nemen de machthebbers geen enkel risico. Zo worden kleine gemeenschappen, die traditioneel een gezond wantrouwen tegen “ vernieuwing” hebben, opgeslokt door de urbanisering, voortschrijdende invoering van kabel- en satelliettelevisie en het oprukken van internet. Vooral het laatste medium wordt aangeboden als zaligmakende aflaat tegen de gedachtenpolitie, maar wie controleert het internet, wie bepaald wie wat mag zien of horen. Steeds vaker zijn dat de grote consortia die de kleine onafhankelijke aanbieders opslorpen en de landelijke overheden die wetten voorschrijven waardoor het aanbieden van de mogelijkheid “onwelvoeglijke” data tot zich te nemen verboden wordt. Big Brother, 1984, het Duizendjarige Rijk is de bruid van het Sovjetparadijs in de totalitaire gevangenis van GATT en haar waakhond de NAVO. Nu nog een wrede nachtmerrie, maar als alle vrije geesten op deze aarde niet snel handelen is de multiraciale, monocultuur er sneller dan we kunnen vermoeden.

Arend-Jan Gaastra (AJG)