Kapitalistische Volksrepubliek China

Mao Tse Tung zei eens, dat politieke macht uit de loop van een geweer komt. Dit soort leuzen van Mao werden in de jaren zestig gebundeld in het alom bekende Rode Boekje. Dit boekje diende oorspronkelijk om de soldaten van het leger, dat de communistische leerschool van China was, te inspireren voor de strijd van de komende wereldrevolutie. De wereldrevolutie kwam echter niet. Integendeel, het Rode Boekje werd zelfs een best-seller in de zo gehate kapitalistische wereld. De persoonsverheerlijking van de ‘Grote Roerganger’ werd verslonden door onder andere de Mei ‘68-ers, die uiteindelijk toch hun ‘revolutie’ te grabbel gooiden in ruil voor een plaats op het pluche om zogenaamd de scherpe kantjes van het kapitalisme eraf te slijpen. De Volksrepubliek China heeft de laatste tien jaar ook de kommunistische mantel aan de Chinese wilgen gehangen en zich bekeerd tot de markt-ekonomie. De nieuwe bekeerling is zeer fanatiek en probeert zelfs zich krampachtig een plaatsje te verwerven aan de tafel van het groot-kapitaal: de Wereld Handels Organisatie (WTO). De buitenlandse kapitalistische handel levert kommunistische partij-elite zoveel geld op, dat de rode revolutie ervoor wordt ‘opgeofferd’.

De revolutie was echter niet het enige, wat de partij in haar vijftigjarige heerschappij heeft ‘geofferd’. Na de ‘Rode Revolutie’ van Mao werd de Chinese bevolking geestelijk aan stukken gesneden door de verwrongen idealen van de ‘Grote Roerganger’ en zijn trawanten. De terreur tegen de ‘reactionairen en de kapitalisten’ in de jaren vijftig maakt het maatschappelijk vertrouwen tussen mensen onderling kapot door de vrees om door je eigen familie of vrienden aangegeven te worden. De ‘Grote Stap Voorwaarts’ van de jaren zestig was een economisch plan, dat de geplande industrialisatie van de Chinese economie inhield, maar het werd uiteindelijk een humanitair fiasco met hongersnoden, waarbij vele miljoenen mensen stierven aan honger en ziekte. Als klap op de vuurpijl kwam in 1966 de zogenaamde ‘Kulturele Revolutie’, die de natuurlijke menselijke verhoudingen tot op de grond toe afbraken ten bate van de continuatie van de ‘Rode Revolutie’! Kinderen gaven hun ouders aan bij de autoriteiten en kultuur, zeden en gebruiken werden als overbodig - zelfs gevaarlijk - gezien door de communistische partij: de terreur regeerde...

Sinds die tijd had de kommunistische partij de onbetwiste macht en de morele suprematie in de Chinese maatschappij, maar de prijs daarvoor werd betaald door miljoenen onschuldige Chinezen. De terreur en hebzucht van de communistische partij-moloch is echter niet ten einde met de onschakeling van het communisme naar het kapitalisme. Het Chinese volk wordt na de schok van de opeenvolgende golven van terreur wederom in het volgende onheil geworpen. Het volk wordt namelijk omgevormd tot comsumptie-eenheden om ten dienste van de partij het liberale kapitalisme te stimuleren door ‘vraag’ uit te oefenen, waardoor Westerse investeerders aangetrokken kunnen worden. Onder het mom van de ‘twee systemen, één volk’-politiek, die ontworpen is om het Chinese Sodom en Gomorra (Hong-Kong en Taiwan) in te kapselen in het nieuwe kapitalistische China, worden stap voor stap alle Chinezen opgeofferd aan de grillen van de kapitalistische wereldmarkt.

De partij is er daadwerkelijk alles aan gelegen om de Chinees te laten produceren en te consumeren, zoals de partij dat wenst. In de stad Siping, gelegen in de Chinese provincie Mantsjoerije, staat een sigarettenfabriek, die werk verschaft aan eenderde van de bevolking. Om de omzet van de fabriek te verhogen om de nodige inversteringen te doen werd er door de plaatselijke overheid een rookcampagne gehouden: “Wees een goed patriot, wees een goed Sipinger en een goede communist! Kwijt je van je politieke taak! Koop en rook Jiyan!”. De bevolking moest daarnaast per hoofd een vast bedrag per maand aan sigaretten besteden op bevel van de overheid. De lage inkomensgroepen, zoals boeren en onderwijzers, konden niet aan deze opgelegde quota voldoen, maar de partij had het nu eenmaal bepaald - de markt verlangt, dat je (onze) sigaretten rookt en dus zul je ook sigaretten roken! Het trieste is, dat de kommunistsche partij niet de gevaren van de werldwijde kapitalistische markt-ekonomie voor de eigen bevolking inziet, maar WEL initiatieven en de goedwil vanuit het volk, dat ze beweert te regeren.

Een studentenopstand op het Plein van de Hemelse Vrede in 1989 voor hervormingen van de corrupte kommunistische partij en de Chinese staat voor het welzijn van het Chinese volk werd bloedig neergeslagen. De recentelijke onderdrukking van de Falun Gong-beweging is een beter voorbeeld: een miljoenenklub van mensen, die met z’n allen ‘s ochtends in het plaatselijke park mediteren, wordt door de kommunistische partij gezien als ‘staatsgevaarlijk’ en een ‘ondermijning van de sociale stabiliteit’. Tja, zolang de kommunistische partij zo’n verwrongen beeld heeft van de maatschappij, waarover zij regeert, en zo weinig oog heeft voor de eigen fouten in het verleden, beklaag ik het Chinese volk.

Niels (NO)