Besprekingen

Frankrijk grossiert in nationalistische groepen en Memorial Records brengt de ene na de andere CD uit. Niet alles is even goed of origineel maar deze van Elendil is een absolute aanrader. Lijkt af en toe op de geluidsband van een circus, zo vrolijk. In het sterke “Petit fantome” komt een orgeltje ala The Stranglers voorbij en zo is elk nummer wel weer verrassend. Ska-achtige nummers worden afgewisseld met typische rocknummers. De zang van “Vae Victis-zangeres Carine” is op het randje, maar past uitstekend bij de muziek zonder dat Elendil een kopie van Vae Victis wordt. De teksten zijn uiterst scherp, de multicultuur wordt meer dan eens te kakke gezet, o.a. in het tweeluik “Leur république” en het bijtende “Adihash”. Jammer dat er over de band zelf geen info wordt gegeven in het voor de rest uiterst verzorgde boekje

Zo, dat is pas waar voor je geld. Bijna een vol uur Spaanse nationalistische furie op deze postume verzamelaar van Estirpe Imperial . Het gaat om een derde persing van hun CD “Heredos de una historia” aangevuld met hun naamloze debuut en twee bonusnummers. Prima produktie, muzikaal strak, tussen hard-rock en metal in. Muzikale uitschieter is het instrumentale “Santa Inquisición”, wat een geweldige gitaarsoli, daar kunnen nog heel wat van die metalmannen een puntje aan zuigen, maar de rest van de nummers is ook van grote klasse, luister naar de prachtige ballade “Sangre Española” en het afsluitende “Es por Tí”. Het beste nieuws is misschien wel dat Estirpe Imperial (wat keizerlijke afkomst betekend) weer bij elkaar zouden zijn en begin 2000 hun 3e volledige CD hebben gepland. Tot het zover is kun je nog genieten van deze geweldenaars in oude bezetting. Rata-Ta Ta Ta… heeft met deze schijf een absolute kraker uitgebracht, hulde!!

Italië is het land met waarschijnlijk de grootste nationalistische moderne muziektraditie. Terwijl Ian Stuart in 1977 net in de 100 Club begon te rebelleren speelden groepen als Janus en Amici del Vento al de universiteiten en Campi Hobit plat met hun door traditionele klanken beïnvloede rock. Hyperborea brengt op deze schijf een ode aan de beginjaren van de nationalistische muziek. Nummers van o.a. de geweldige zanger/gitarist Massimo Morsello (al zijn opnames zijn aanraders!!) worden door de vijf Italianen van Hyperborea en zanger Varis van de Spaanse band Division 250 in een modern jasje gestoken. Alle nummers zijn dus in het Spaans, maar dat maakt weinig verschil voor de meesten denk ik die toch ook geen Italiaans zullen verstaan. Muzikaal is dit de top, gitaarsolo’s, baspartijen, orgel en drums, alles wordt geweldig gespeeld. Deze coproduktie van Rupe Terpea (grafische opmaak) en Rata-Ta Ta Ta… (muzikale produktie) is een schot in de roos. Waar blijven de Dietse rockgroepen???

Eigenlijk hoef je deze straalplaat maar tien seconden te luisteren en je weet dat dit geen miskoop zal zijn. In 1998 bracht Hate Records Duitsland de straalplaat uit van deze Griekse muzikanten. Tien (engelstalige) nummers worden in ongeveer 35 minuten peilsnel afgewerkt. Dit moeten zeer ervaren muzikanten zijn, de muziek is snelle hardcore/metal met een lekkere schreeuwstem. De groep Iron Youth onderscheid zich vooral van de rest omdat het enorm strak gespeeld is en de opnames van een goede kwaliteit zijn. Strakke, snelle agressieve muziek die niet voor ieders oren bedoeld is, maar slechts is voorbestemd voor mensen die hardere muziek kunnen verdragen. Voor diegenen zal het beluisteren van Iron Youth een absolute bevrediging zijn en ook het boekje is mooi vormgegeven. Vooral het nummer: “Just say ... forbidden” is een van mijn favorieten. Hierin wordt nadrukkelijk afgezet tegen drugsgebruik, maar ook tegen het gebruik van tabak en alcohol, wat natuurlijk ook een grote smet is voor ons volk. Dit is geen muziek van een stel dronken skinheads, maar van gezonde ervaren muzikanten uit de extreme hoek. (B.V.)

Na een tijdje wachten is deze geniale groep weer terug met een nieuwe straalplaat. Nog steeds is het in het duister tasten wie het nou zijn. Een straalplaat van ze bemachtigen is helaas heel moeilijk dus het merendeel zal het met kopieën moeten doen. Landser is vanaf de eerste demo een groep met een eigen geluid. Niet alleen is de stem van de zanger anders dan al die andere Duitse muziekgroepen, maar de teksten zijn ook niet standaard. Landser weet grappige “covers” te maken van onder andere Johnny Rebel. Op “Rock gegen oben” dat door Rebel records is uitgebracht staan dertien nummers. Zoals altijd wordt de vloer aangeveegd met allerlei hete onderwerpen en een paar zeer humorvolle nummers. Stond er op de vorige straalplaat (Republick der Strolche) nog een mooie ballade over Ian Stuart, op “Rock gegen oben” is het achtste nummer een mooie ballade over Rudolf Hess. Landser is niet bepaald een doorsnee Duits groepje zoals er al zoveel van zijn. Het is een ‘berucht’ stel met steengoede muziek die bij iedere R.A.C. liefhebber in de kast hoort. (B.V.)

Een split-CD van het Canadese Trouble Makers (zie voor een bespreking van hun vorige CD Nieuwe Bezems nr. 0) en het Franse 9éme Panzer Symphonie op het nieuwe label Nouvelle-France Records. Twee skinheadbands met beide 3 nummers in de beste OI-traditie met een nationalistisch tintje. De Panzers winnen het wat mij betreft, iets verzorgder, TM zingen gelukkig in het Frans en zijn er wat betreft “A travers le temps...” duidelijk op vooruit gegaan. Het geheel is doorsnee maar zeker niet slecht, men moet in Frankrijk echter oppassen niet de zelfde kant op te gaan als in Duitsland waar iedere skinhead met een gitaar een CD mag uitbrengen van de op winst beluste maatschappijen Zoals gewoonlijk bij Franstalige CD’s is het boekje goed verzorgd.

Op het label van Europa Vorn-uitgever Manfred Rouhs (bekend van de Welkom in Sassem CD) komt de debuutschijf van Zensur. Zanger/gitarist Reite, basgitarist Volker en drummer Dose zijn de laatste maanden geen onbekenden door hun geregelde optredens. De Rijnlanders hebben een vaste schare aanhang opgebouwd dus het werd tijd voor deze CD. Tekstueel gaat het vaak nergens over, Parole Spaß, en zijn gitaarspel is beter dan zijn zang maar de nummers die vooral Reite schrijft zijn zwaar en gedreven. Dose is goed op dreef en zijn dubbel-bass is nergens storend zoals bij andere bands vaak het geval is met overmoedige trommelaars. Uitschieters zijn het langzame “Zusammenhalt” en het snelle “Schändling”. De produktie van Horst is zoals bij alle MR CD’s strak en luid. De titel verwijst naar het revolutiejaar 1848 anders zou de CD waarschijnlijk al op de beruchte Index hebben gestaan in de demokratische BRD. Als ik het voor het zeggen had, ja dan…. Dan had ik de achterkant van het boekje voorop gezet.

Ongetwijfeld een illegaal werkje wat ik toegestuurd kreeg uit het Mechelse. Een dwarsdoorsnee van de rechtse (Skin)muziek van de jaren ’90 aangevuld met wat “historische” werkjes (Die Fahne hoch). No Remorse (Bloodsucker), Störkraft (Kraft für Deutschland), Fraction Hexagone (Europe, Jeunesse, Révolution), Screwdriver (Europe Awake) en Brigade M (Eigen Volk Eerst) zijn slechts enkele titels op dit werkje. Ook de ballade komt aan bod door o.a. Frank Rennicke (Breslau 1945) en Ian Stuart & Stigger (The snow fell). In totaal 19 nummers met een totale lengte van ruim een uur. Een mooie en waarschijnlijk niet te dure gelegenheid om kennis te maken met de muziek die onze tegenstanders hartverzakkingen en keppeljeuk geeft.

Informatie over het verkrijgen van bovengenoemde Cd’s kunt u richten aan ons redactieadres. Heb je zelf een goede CD, plaat of cassette gehoord, of wil je er één volledig afzeiken? Laat het ons weten. Ook concert-, film-, boeken- en tijdschriftbesprekingen worden op prijs gesteld. Houd het kort en zakelijk: nieuwebezems@nettrash.com