Posted by เอก on Wed Feb 2 14:14:53 2000: IP Address: 203.151.124.194
ตอนปิดเทอมช่วงเดือนตุลาผมไปเรียนพิเศษวิชาภาษาอังกฤษ คอร์สเรียนทั้งวัน แบบเรียน 3 วันจบคอร์ส ที่The Tutor สาขาสยามสแควร์วันแรก(วันเสาร์)ราบรื่น วันที่สอง(วันอาทิตย์)ตอนเช้าขณะที่ผมยืนรอรถเมล์(วัดม่วง)อยู่ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดกระโปรงดำ เวลาประมาณ ฮึ่มเท่าไหร่วะ อ้อประมาณ 07.30 ได้ ผมก็ติดใจเธอทันทีแล้วเธอก็โบกรถคันเดียวกับผม (ป.อ.พ.5) ผมยังไม่เห็นหน้าแต่ตอนกำลังจะขึ้นรถผมเห็นหนังสือเป็นแบบเดียวกับผมเดี๊ยะ ผมก็กะจะทักแล้วแต่ไม่กล้า พอขึ้นรถเธอขึ้นก่อนแล้วเธอก็นั่งหน้าสุดทางซ้ายกำลังจะหยิบตังหยอด แต่ตอนที่ผมตามขึ้นไปผมหยอดเลยทันที หลังจากนั้นผมก็มามองหน้าเธอก็เห็นว่าน่ารักดีแล้วผมก็ไปนั่งหลังสุดทางซ้ายได้แต่มองหน้าเธอพอเธอหยอดตังเสร็จเธอก็เดินเข้ามาประมาณแถวที่4มั้ง(จำไม่ค่อยได้)ตอนนั้นผมก็คิดว่าถ้าเธอลงสยามด้วยก็ดี ผมก็นั่งมองเธอตลอดทางเลย (เนี่ยปกติผมนั่งรถเมล์แล้วหลับประจำ) แต่วันนี้ไม่หลับแล้วพอถึงประมาณแถวเยาวราชคนที่นั่งด้านใน ที่เดียวกับเธอก็ลง ผมก็กะจะไปนั่งด้วยแต่ไม่กล้าพอลงสยามเธอก็ลงด้วย ตอนนั้นผมมั่นใจแน่นอนว่าเธอเรียนที่เดียวกับผมแถมบ้านใกล้กันอีกถ้ารู้จักกับเธอได้ก็ดี ผมก็เดินตามเธอตลอดจนไปถึงติวเตอร์ พอถึงติวเตอร์เค้าก็เข้าไปทักกับเพื่อนของเค้าอีกคนหนึ่ง ผมก็แยกตัวไปวางหนังสือ พอลงมาเธอก็หายไปแล้ว ผมก็เดินออกมาสักพักก็เจอกับเพื่อน ผมซึ่งเพิ่งมาถึงผมก็เดินย้อนไปวางหนังสือเป็นเพื่อนมัน ระหว่างทางผมก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้าด้วย พอออกมาด้านนอกผมก็เจอกับเธอคนนั้นเดินมาคนเดียว ผมก็เลขถามเพื่อนผมว่านี่ไงคนนี้แหละ น่ารักมั้ย ? เพื่อนผมก็บอกว่า ก็น่ารักดีมึงหาได้ขนาดนี้ก็ดีแล้ว พอขึ้นเรียน (09.00น.)ช่วงเช้าผมมองไม่เห็นเธอในห้อง ตอนเที่ยงก็ลงมากินข้าวกับเพื่อนแล้วก็เล่าเหตุการณ์ตอนเช้าด้วย แต่ตอนบ่าย(13.00น.)เห็นเธอนั่งอยู่ข้างหน้าทางซ้ายประมาณแถวที่4ได้ ผมก็เรียนไปมองไป จนเรียนไม่รู้เรื่องพอเลิกเรียน(16.00น.)ผมก็ลงมากับเพื่อนอีก (เดี๋ยวนับก่อน) ก็มีผม พอ สุรัชร์ เต้าหู้ หนูวี ไจแอ้น แม้งโก้ อาร์ท 8คน แค่นี้มั้งจำไม่ค่อยได้ แต่ผมก็ไม่เจอเธอผมก็รอสักพักเธอก็ลงมานั่งอยู่ที่ชั้นล่าง เพื่อนผมก็ทำทีเข้าไปหยิลโบชัวร์ แล้วก็มองหน้ากันทุกคน พอออกมาเพื่อนผมก็บอกว่าน่ารักดีนี่หว่า พยายามเข้า แล้วเพื่อนผมก็พากันกลับ แต่ผมยืนรออยู่หน้าติวเตอร์ กะจะเข้าไปทักตอนยืนรอรถเมล์อยู่ พอเธอออกมาผมก็เดินตามห่างประมาณ3เมตร ผมคิดว่าใกล้ไปผมก็เลยยืดเป็น10เมตร เธอก็เดินเลี้ยวซ้ายแล้วก็ไปหยุดอยู่ที่ร้านเสื้อผ้าตรงสี่แยกพอดี ผมพึ่งเดินเลี้ยวซ้ายออกมาผมก็รีบหยุดตรงนั้นทันทีเพราะว่าเธอมองมา ผมก็ทำเป็นมองวิวแถวนั้นเล่น พอมองกลับมาเธอก็หายไปแล้ว ไม่รู้ไปทางไหน หาไม่เจอผมก็เลยแห้ว แบบว่าโมโหตัวเองทำไมไม่ยอมทักตั้งแต่เค้าเดินออกมา หลังจากนั้นผมก็ไปคอยที่ป้ายรถเมล์จนถึง 6โมงเย็นเธอก็ไม่มาสักทีผมก็เลยกลับบ้าน วันจันทร์ตอนเช้าที่ติวเตอร์ไม่มีเรียนมีเรียนตอนบ่าย แล้วพอดีตอนเช้าผมลงเรียนเลขที่ The Brain ไว้(เรียนทั้งวันเป็นเวลา 10วัน)ผมก็เรียนแค่เช้าบ่ายก็มาเรียนที่ติวเตอร์ เอาล่ะฮึ่ม... ผมก็ขึ้นไปเรียน (13.00น.) ผมก็เห็นเธอนั่งอยู่ที่เดิม ผมก็คิดว่าวันนี้แหละเผด็จศึกแน่ ผมก็นั่งเรียนไปแล้วก็เหลือบไปมองเธออยู่บ่อย ๆ เวลาประมาณ 15.00น. ผมกำลังจดอยู่ ก็เห็นอาจารย์พูดขึ้นว่า กลับแล้วเหรอจะ๊ ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แล้วสักพักผมก็หันไปมองเธอแต่ผมไม่เห็น เธอหายไปไหนแล้ว ผมก็หันกลับมาถามเพื่อนผมว่าเฮ้ยคนที่กูมองอยู่ไปไหนแล้วที่ใส่เสื้อสีส้มกระโปรงขาวอ่ะ(อันนี้จำได้แม่น) เพื่อนผมบอกว่าก็ออกไปแล้วเมื่อกี้ไง ก็กูเห็นมึงนั่งเฉย ๆ นึกว่ามึงรู้แล้ว อ้าวยุ่งล่ะสิผมทีนี้ผมก็บอกเพื่อนว่าเฮ้ยหนังสือแกเก็บให้ด้วยนะไว้คืนวันหลัง ผมก็รีบเดินไปข้างล่างถามพนักงานว่าเห็นผู้หญิงคนที่เดินออกไปเมื่อกี้มี้ย ใส่เสื้อสีส้มกระโปรงขาวอ่ะครับเขาบอกว่าเพิ่งเดินออกไปสักพักแล้วล่ะน้อง เป็นอะไรกันเหรอเค้าถาม ผมก็บอกว่าเพื่อนเก่า (โม้) ผมก็รับเดินออกกไปแต่ว่าไม่เจอแล้ว ผมก็เดินหน้าหงอยกลับมาเรียน เพื่อนผมก็ปลอบใจ ตอนนั้นสภาพหัวใจผมนี่ล้มเหลวสุด ๆ คิดไว้ว่าคงไม่ได้เจออีกแล้ว พอเลิกเรียนก็กลับบ้าน วันอังคารไปเรียนเดอะ เบรนตอนเช้า(เรียน08.00น.) พอ 06.30น.ผมก็ออกมารอที่ป้ายเดิม คอยรถไอ้สายเนี๊ยะจนถึง07.00น. ผมก็เห็นผู้หญิงคนนึงเดินมาผมก็คิดว่าคงไม่ใช่หรอก แต่พอเข้ามาใกล้ สภาพหัวใจผมก็เกิดมีพาวเวอร์ขึ้นมาทันที เธอคนนั้นมาอีกแล้ว ผมก็จะเข้าไปทัก แต่ไม่กล้า พอสายปอ.9 มาเธอก็ขึ้น ผมก็ได้แต่ยืนมอง พอวันพุธ ผมก็ออกมาเวลาเดิมพอเจ็ดโมงก็เห็นผู้หญิงคนนึงใส่เสื้อยืดสีน้ำตาลกางเกงยีนขาสั้น สะพายเป้เอ้าดอสีน้ำตาล ยืนคุยอยู่กับคนที่ออกจะแก่ ๆ คนนึง แล้วมีมอไซด้วย คงจะขับออกมาส่งแหละ ผมก็คิดว่าใช่รึเปล่าว่า ลังเลมาก พอปอ.9มาเธอก็เดินจากมาแล้วก็ขึ้นรถไป ผมก็ลังเลใจอีกว่าจะขึ้นตามดีไหม เอาวะไม่ขึ้นดีกว่า เพราะไม่กล้า คิดว่าพรุ่งนี้ล่ะกูขึ้นตามแน่ วันพฤหัสมาถึงเวลาเดิมตอนนี้ผมใส่ชุดรด. เพื่อที่จะไปทัศนศึกษาที่พิพิธพันธ์อะไรก็ไม่รู้จำไม่ได้เลยดอนเมืองไปหน่อยอ่ะเค้านัดไว้เที่ยงแต่ผมออกจากบ้านเวลาเดิม แม่ก็ถามว่าทำไมออกเร็ว ผมก็บอกว่านัดเพื่อนไว้ ว้นนี้เธอออกมากับคนแก่นั่นอีก พอปอ.9มาเธอก็วิ่งไปขึ้น ผมก็ขึ้นตามอย่างไม่ลังเลใจพอเริ่มก้าวขึ้นบันไดตัวผมร้อนไปทั้งตัว (ปอ.9 ต้นสายคนขึ้นน้อยมากตอนนั้นไม่ถึง10คน) ผมก็เข้าไปนั่งข้าง ๆ เธอ... จบตอนที่ 1 โปรดติดตามตอนต่อไปในเร็ว ๆ นี้ :ขึ้เกียจพิมพ์แล้ว มันง่วงมาก คงจะมีบางที่ที่พิมพ์ผิดบ้างก็ขอโทษนะเพราะไม่ได้อ่านตรวจอีกทีขี้เกียจมันเยอะแล้วง่วงมากด้วย buy bye...
Follow Ups:
Post a Followup
